دانشجو که بودم به خاطر رشته تحصیلی ام مجبور بودم زیاد سی دی بخرم. زمان های که مجبور می شدم سی دی را اوریجینال بخرم کلی توی دلم به قفل شکن ها  غز می زدم که چرا نتوانسته اند قفل این سی دی را بشکنند و رایتش کنند تا قیمتش سه چهار برابر پایین بیاید. اما این روزها اوضاع فرق کرده است. هر وقت تبلیغ سی دی های آموزشی را در شبکه های کشورهای خارجی می بینم و تصمیم می گیرم برای پسرم آن ها را تهیه نمایم نه تنها پیدا نمی شود بلکه چیزی شبیه به آن هم گیر نمی آید. زمانی هم تصمیم گرفتم پسرم را با موسیقی سنتی آشنا کنم. در بازار فقط یک سی دی شعرهای بچه گانه با موسیقی سنتی وجود داشت. آهنگ ها و شعر های خیلی زیبایی دارد ولی حیف که فقط همین یکی هست. با خودم فکر کردم که چرا تهیه کننده این سی دی فقط همین یکی را ساخته؟ جواب کاملاً واضح بود. در ایران هیچ قانون کپی رایتی اجرا نمی شود و هر سی دی که به بازار می آید بعد از مدت کمی _بعضی وقت ها کمتر از یک روز_ رایت شده با قیمت ارزان تر پیدا می شود یا می توانیم از اینترنت دانلودش کنیم. در این شرایط صرف وقت و هزینه های هنگفت برای هر هدف ارزشمندی هم که باشد کار بیهوده ای به نظر می آید.